Γράφει η Άννα Παχή

Κρίση και βλακείες. Το iart.gr συμβάλλει στο χαμόγελο των αναγνωστών του, θυμίζοντας σε όλους παλιές ή μη παλιές ευτυχισμένες στιγμές. Τις ζήσαμε, τις αγαπήσαμε και τις κρατάμε ως φυλαχτό διαβασμένο από τους μοναχούς του Άγιου Ευτύχιου (μεγάλη η χάρη του). Διαβάστε, χαμογελάστε κι αφήστε τις γκρίνιες…

Η πρώτη φορά που δοκίμασες σοκολάτα. Γάλακτος.

Μπορεί να μη θυμάσαι πότε ακριβώς ήταν, αλλά το συναίσθημα παραμένει ζωντανό κάθε φορά που το κάνεις. Τι δίαιτες και αηδίες, πρόκειται για ατόφια Απόλαυση και έτσι θα γίνεται εις τον αιώνα τον άπαντα. Ευτυχώς. Αμήν!

Το πρώτο μπουγέλο / αλεύρωμα στο σχολείο.

Έγινες μούσκεμα από τις νερόμπομπες ή σύσκατος από τα αλεύρια (και τα αυγά) στο προαύλιο, η μάνα σου έφτασε στο χείλος του εγκεφαλικού ταυτόχρονα με καρδιακό επεισόδιο, άρπαξες κρύωμα ή χρειάστηκες πέντε λουσίματα να καθαρίσεις τα μαλλιά σου (έκοψες και μερικές τούφες) αλλά η χαρά του παιχνιδιού δε συγκρίνεται με τίποτα.

Το πρώτο πάρτυ

Όχι εκείνα τα ξενέρωτα που χοροπηδούσατε αλλόφρονες όλα τα παιδάκια του δημοτικού. Τα άλλα, τα εφηβικά, με το μισοσκόταδο, τα κρυφά τσιγάρα, το φόβο του φλερτ και φυσικά, τα μπλουζ. Έτσι λέγαμε τότε τα σλόου, τα αγκαλιαστά, εκείνα που μας έφεραν για πρώτη φορά σε επαφή με το άλλο φύλο. Poor man’s moody blues, Still loving you και δε συμμαζεύεται.

Το πρώτο φιλί από τον – τότε – έρωτά σου.

Ήταν σαφώς αδέξιο (που να ξέρεις από αυτά), αλλά… Να φιλάς αυτόν / αυτήν που γουστάρεις και να σε φιλά κι αυτός / αυτή πίσω, αξία ανεκτίμητη κι αξεπέραστη.

Το πρώτο μπινελίκι που έριξες σε άνθρωπο

Μέχρι μια ηλικία είμασταν ευγενικοί όπως μας μάθαιναν στο σπίτι. Κάποτε όμως έρχεται το πλήρωμα του χρόνου κι ένας μαλάκας που μας σπάει τα α&%$δια. Ε, πρέπει να τα ακούσει. Το πρώτο μπινελίκωμα είναι εξόχως λυτρωτικό και σε περνάει σε άλλη διάσταση. Μπορείς κι εσύ να βρίσεις τελικά. Εύγε!

Οι πρώτες διακοπές χωρίς τους γονείς.

Ικέτεψες, δούλεψες για να μαζέψεις λεφτά, έκανες κομπόδεμα το χαρτζηλίκι κι έφυγες με την παλιοπαρέα για τρελό καλοκαιρινό γλέντι. Γύρισες άφραγκος, μαυρισμένος, με το στομάχι φιόγκο από το πιώμα. Υπέροχο. Καταπληκτικό.

Η πρώτη φορά που πέρασες τη νύχτα με το έτερο ήμισυ. / Η πρώτη φορά που σου είπαν «σ’ αγαπώ»

Θες εξηγήσεις τώρα;;;

Η πρώτη φορά που οδήγησες

Εντάξει, είχες χεστεί από το φόβο σου μη στουκάρεις σε καμιά κολώνα ή μην πάρεις κανάν παππού παραμάζωμα, αλλά παρόλα τα λίτρα ιδρώτα, τα κατάφερες, χωρίς να γίνεις ο δολοφόνος της ασφάλτου.  Άξιος.

Η πρώτη φορά που κράτησες στην αγκαλιά το παιδί σου

Ανώτερο πάσης περιγραφής.

Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησες πως κάποιοι φίλοι είναι για πάντα.

Η εν λόγω φορά έρχεται μετά από χρόνια συνοδοιπορίας με συγκεκριμένα άτομα. Όμως, έρχεται, κι εκεί που μπεκροπίνετε τσίπουρα, τσακίζοντας ταυτόχρονα ότι έχει το μενού της χασαποταβέρνας, τους βλέπεις όλους μαζί να μιλάνε, να γελάνε και να πειράζονται και καταλαβαίνεις πόσο μα πόσο τους αγαπάς. Ξέρεις πως το συναίσθημα είναι αμοιβαίο, κι η καρδιά σου σκάει από αγαλλίαση. Παραγγέλνεις άλλον ένα γύρο τσίπουρα.

Τα βλέπεις; ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ;

Αν επιμένεις στα δύσκολα, από εδώ παρακαλώ.

Άννα Παχή

Άννα Παχή

Παιδί της πόλης και Αιγόκερως. Ζει κι εργάζεται στην Αθήνα, γράφοντας για όσα της κάνουν εντύπωση, καλή ή κακή. Έχει εκδώσει τη νουβέλα «Το έπος των Gpeleαίων» και τον Οδηγό Επιβίωσης «Αντρών Εγχοιρίδιον». Της αρέσουν οι σοκολάτες και τα μιούζικαλ.

Δείτε επίσης